കയ്യെത്തും ദൂരത്തെ നേട്ടം (13-4-2020)

മദ്യം ലഭ്യമല്ലാത്ത ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ അതിന്റെ ഉപയോഗം കുറയുകയല്ലാതെ പലരും ചൂണ്ടിക്കാണിയ്ക്കുന്നതു പോലെയുള്ള പരിണിത ഫലങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടാകുന്നില്ല എന്ന് കേരളത്തിന് മനസ്സിലായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

കുറെ സമയം ഒരു തരം 'പ്രത്യേക ഉന്മേഷം' ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കാം, ലഹരിയിൽ മുഴുകി ഒരു പ്രത്യേക ലോകത്തിൽ എല്ലാം മറന്നിരിയ്ക്കാം എന്നത് മാത്രമാണ് മദ്യം ഉപയോഗിക്കുന്നവരുടെ ലക്ഷ്യങ്ങളെന്ന് പഠനങ്ങൾ തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.

മദ്യം ഉപയോഗിക്കുന്നവരിൽ പലർക്കും അത് എങ്ങനെ തലച്ചോറിനെ ബാധിയ്ക്കുന്നുവെന്ന് അറിവുള്ളവരാണ്. മെഡിക്കൽ സയൻസ് പറയുന്നത് ചെറിയ അളവിൽ ഉപയോഗിച്ചാലും കൂടിയ അളവിൽ ഉപയോഗിച്ചാലും മദ്യം തലച്ചോറിന്റെ സങ്കീർണ്ണ ഘടനകളെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിക്കുന്നു എന്നാണ്‌. ഇത് ന്യൂറോണുകൾ തമ്മിലുള്ള രാസ സിഗ്നലുകളെ തടയുന്നതു വഴി ലഹരിയുടെ സാധാരണ അടിയന്തിര ലക്ഷണങ്ങളായ അസാധാരണമായ പെരുമാറ്റം, മന്ദഗതിയിലുള്ള സംസാരം, മങ്ങുന്ന ഓർമ്മ , മന്ദഗതിയിലുള്ള റിഫ്ലെക്സുകൾ തുടങ്ങിയവയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. അമിതമായ രീതിയിലുള്ള മദ്യപാനം തലച്ചോറിന് പുറമെ പ്രധാനമായും കരൾ, പാൻക്രിയാസ്, ആമാശയം, ഹൃദയം തുടങ്ങിയവയെ ബാധിക്കുകയും കാലക്രമേണ ആയുസ്സിനെ ഗണ്യമായി വെട്ടിച്ചുരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതെല്ലാം പ്രകൃതി ഉദ്ദേശിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള സ്വാഭാവിക പ്രവർത്തനങ്ങളിലുള്ള മനുഷ്യന്റെ ഇടപെടൽ ആണ്.

ഇങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള മദ്യത്തിന്റെ ഉപയോഗം കുറയുന്നത് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക വരുമാനത്തെ ബാധിയ്ക്കും എന്നുള്ള വാദം നിലവിലുണ്ട്. അതോർത്ത് വിഷമിക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. സാമ്പത്തിക വരുമാനത്തിന് പുതിയ സ്രോതസ്സുകൾ നിശ്ചയമായും ഉണ്ടാകും. കുടുംബങ്ങളിൽ കൂടുതൽ സമാധാനമുണ്ടാകുകയും സാമ്പത്തിക നില മെച്ചപ്പെടുകയും ചെയ്യും. സംസ്ഥാനം സാവധാനമെങ്കിലും മദ്യവിമുകതമാക്കിയെടുക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ അതൊരു വലിയ നേട്ടം ആയിരിക്കും. ഈ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടം അതിനു വഴിതെളിയ്ക്കട്ടെ.

നന്മയും തിന്മയും (11-4-2020)

അടിസ്ഥാനപരമായി എല്ലാ വ്യക്തികളിലും നന്മയുണ്ട്. പക്ഷെ അത് പല അളവിലായിരിക്കും. നന്മ എന്നത് മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ അന്തർധാരയാണ്. ഏറ്റവും നീചനായ മനുഷ്യനും ഒരിയ്ക്കൽ നല്ലവൻ ആയിരുന്നു. ഒരു ശിശു ആദ്യമായി ഭൂമിയിലേക്ക് വരുമ്പോൾ ആ ശിശുവിൽ നൂറു ശതമാനവും നന്മയും നിഷ്കളങ്കതയും മാത്രമാണല്ലോ കാണുന്നത്. പിന്നീട് സാവധാനം നന്മയുടെ കൂടെ തിന്മയും ചേരുകയും ആദ്യത്തേതിന്റെ അളവ് കുറഞ്ഞു വരികയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിന് മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വാധീനവും സാഹചര്യങ്ങളും ഒക്കെ കാരണമാകുന്നു. തീർച്ചയായും ഇതിന് അപവാദങ്ങളും ഉണ്ട്. പശുവിന്റെ പാൽ ആദ്യം പരമമായ ശുദ്ധിയുള്ളതാണ്. പക്ഷേ പിന്നീട് അങ്ങനെയല്ലാതാകുന്നത് ഒരുദാഹരണമായി പറയാം.

നന്മ കൈവിടാതിരിക്കാൻ ഉള്ള ഒരു സഹജാവബോധം (instinct) എല്ലാവരിലുമുണ്ട്. പക്ഷേ പലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ സ്വാധീനം കൊണ്ടോ സാഹചര്യങ്ങൾ കൊണ്ടോ ചുറ്റുപാടുകൾ കൊണ്ടോ വളർന്നു വന്ന രീതികൊണ്ടോ സമ്പർക്കം കൊണ്ടോ ഈ സഹജാവബോധം അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടു പോകുന്നു എന്നതാണ് സത്യം.

പോലീസ് സേനയിലെ ഓരോ വ്യക്തിയിലും തീർച്ചയായും അന്തർലീനമായ നന്മയും മനുഷ്യത്വവും ദയയുമൊക്കെ ഉണ്ട്. (ഇതെല്ലാം കൂടി ചേർന്നതാണല്ലോ നന്മ.) പക്ഷേ അവർ കുറ്റവാളികളുമായിട്ടാണ് കൂടുതൽ ഇടപഴകുന്നത്. ഇത് പലതരത്തിലുള്ള മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങൾക്ക് വഴിതെളിയിക്കുകയും പലരുടെയും സ്വഭാവം തന്നെ ഒരു പരുക്കൻ രീതിയിലാകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ ഉണ്ടാകാതിരിയ്ക്കാൻ ഔദ്യോഗിക തലത്തിൽ അവർ പ്രത്യേകപരിശീലനങ്ങൾ അർഹിക്കുന്നുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും വൈകാരികമായ ബുദ്ധി (emotional intelligence) വികസിപ്പിച്ചെടുക്കുവാനുള്ള പരിശീലനങ്ങൾ. ഒരു വർഷം മുമ്പ് ഈ കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ കേരളത്തിന്റെ ഡി.ജി.പി. ശ്രീ ലോക് നാഥ് ബെഹ്‌റ അവർകൾക്ക് ഒരു കത്തയക്കുകയുണ്ടായി. Emotional intelligence എന്ന വിഷയത്തിൽ പോലീസ് സേനയിലെ എല്ലാ തലത്തിലുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാർക്കും കൂടെക്കൂടെ വിപുലമായ പരിശീലനം നൽകുന്നത് പരിശോധിയ്ക്കണം എന്ന എന്റെ എളിയ നിർദ്ദേശം സസന്തോഷം അംഗീകരിച്ചു കൊണ്ട് അദ്ദേഹം എനിക്ക് മറുപടി നൽകി.

സാഹചര്യങ്ങൾ അനുകൂലമാകുമ്പോൾ പോലീസ് സേനയിലെ അംഗങ്ങളിൽ അന്തർലീനമായ നന്മ നിശ്ചയമായും പുറത്ത് വരും. പക്ഷെ അവരുടെ മനോവീര്യം നില നിറുത്തതിനായുള്ള ശ്രമങ്ങൾ എല്ലാ തരത്തിലും സർക്കാരിന്റെ ഭാഗത്തുനിന്നും പൊതുജനങ്ങളുടെ ഭാഗത്തുനിന്നും നിരന്തരം ഉണ്ടാകണം. നമ്മുടെ പോലീസ് സേനയ്ക്ക് തീർച്ചയായും ഇവിടെ ഗുണപരമായ ഒരു മാറ്റമുണ്ടാക്കാൻ കഴിയും.

ഇന്നത്തെ സങ്കീർണ്ണ സാഹചര്യത്തിൽ കേരള പോലീസ് നടത്തുന്ന ശ്രേഷ്ഠമായ പല കാര്യങ്ങളും കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയ കാര്യങ്ങളാണ് മുകളിൽ കുറിച്ചിരിയ്ക്കുന്നത്.

നേട്ടത്തിന്റെ തിളക്കം (9-4-2020)

ലോകസമൂഹത്തെയാകെ അതീവഗുരുതരമായ പ്രതിസന്ധിയിലാഴ്ത്തിയ കോവിഡ്-19 എന്ന മഹാമാരിയുടെ വ്യാപനം തടയുന്നതിനായി കേരളം സ്വീകരിച്ച ദീർഘ വീക്ഷണത്തോടെയുള്ള, പഴുതടച്ച ആസൂത്രണത്തോടെയുള്ള നടപടികളുടെയും കൂട്ടായ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും ഫലം ഈ കണക്കുകളിൽ കാണാം. സർക്കാർ സംവിധാനവും ആരോഗ്യ വകുപ്പും ആരോഗ്യ പ്രവർത്തകരും പോലീസ് സേനയുമൊക്കെ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്തുത്യർഹമായ സേവനങ്ങൾ ലോകത്തിന് മുഴുവൻ മാതൃകയാകുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ വലിയ അംഗീകാരങ്ങൾ കേരളത്തെ കാത്ത് നിൽക്കുന്നുവെന്ന് പ്രതീക്ഷിയ്ക്കാം.

9നിങ്ങൾ, Vidhyadharan Unnithan, Jayaraman Parakkat, മറ്റ് 6 പേരും എന്നിവ

4 അഭിപ്രായങ്ങള്‍

ലൈക്ക്

അഭിപ്രായം

പങ്കിടുക

പ്രതികരണം (6-4-2020)

പ്രതികരണം

കേരള മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ കോവിഡ് ദുരിതാശ്വാസ നിധിയിലേക്ക് വ്യവസായികൾ, പ്രശസ്ത വ്യക്തികൾ, ശമ്പളക്കാർ തുടങ്ങി ബഹുവിധ മേഖലകളിൽ നിന്നും നല്ല രീതിയിൽ സംഭാവനയും സഹകരണവും ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് എന്നും പത്രവാർത്തകൾ കാണുന്നുണ്ട്. ഇത് വായിക്കുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധയിൽ വരും. ഈ രംഗത്ത് നല്ല രീതിയിൽ മുന്നോട്ടു വരേണ്ട ഒരു വിഭാഗമാണ് മലയാള സിനിമാരംഗത്ത് വലിയ പ്രതിഫലം ലഭിയ്ക്കുന്ന താരങ്ങളും അവരുടെയൊക്കെ സംഘടനകളും. അവർക്ക്‌ അതിനുള്ള കഴിവുണ്ടെന്ന് എല്ലാവർക്കുമറിയാം. പക്ഷേ......

സംഗീത കുലപതിയ്ക്ക് പ്രണാമം (6-4-2020)

മലയാള ചലച്ചിത്ര സംഗീതത്തിന്റെ ഒരു സുവർണ്ണ കാലഘട്ടത്തിനാണ് അഭിവന്ദ്യനായ അർജ്ജുനൻ മാസ്റ്ററുടെ വിയോഗത്തോടെ തിരശീല വീണത്. മാനത്തോളം ഉയർന്ന പ്രതിഭയുടെ ഉടമകളായിരുന്ന സംഗീത സംവിധായകരുടെ ഒരു നിരയിലെ അവസാനത്തെ കണ്ണി ആയിരുന്നു അർജ്ജുനൻ മാസ്റ്റർ. ശ്രീകുമാരൻ തമ്പി-അർജ്ജുനൻ കൂട്ടുകെട്ടിലുണ്ടായ എണ്ണമറ്റ ഗാനങ്ങൾ മലയാള ചലച്ചിത്ര സംഗീതത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു റെക്കോർഡ് ആയി നിലകൊള്ളുന്നു. ഗുരുവായിരുന്ന ദേവരാജൻ മാസ്റ്ററുടെ കാര്യത്തിലെന്ന പോലെ തന്നെ അർജ്ജുനൻ മാസ്റ്ററുടെ സംഗീതം നിരവധി ശരാശരി സിനിമകളെ രക്ഷപെടുത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നുള്ളത് മറ്റൊരു സത്യം.

അർജുനൻ മാസ്റ്ററുടെ അനശ്വര ഗാനങ്ങളിൽ ചിലത്.

ദുഃഖമേ നിനക്ക് (പുഷ്പാഞ്ജലി)

പാലരുവിക്കരയിൽ (പദ്മവ്യൂഹം)

കസ്തൂരി മണക്കുന്നല്ലോ (പിക്നിക്)

മല്ലീസായക (സൂര്യവംശം)

തേടിത്തേടി ഞാനലഞ്ഞു

(സിന്ധു)

യദുകുലരതിദേവനെവിടെ (റസ്ററ്ഹൗസ് )

പുഞ്ചിരിപ്പൂവുമായി (യാമിനി)

തളിർവലയോ (ചീനവല)

കുയിലിന്റെ മണിനാദം കേട്ടു (പദ്മവ്യൂഹം)

തിരമാലകളുടെ ഗാനം (പഞ്ചവടി)

പൗര്ണമിചന്ദ്രിക (റസ്ററ്ഹൗസ്)

അങ്ങനെ നൂറു നൂറു ഗാനങ്ങൾ. സൗമ്യതയുടെയും വിനയത്തിന്റെയും പ്രതീകം ആയിരുന്ന, മരണമില്ലാത്ത അർജ്ജുനൻ മാസ്റ്റർക്ക് ശതകോടി പ്രണാമം. ആ സ്നിഗ്ദ്ധ സംഗീതം ലോകമുള്ള കാലത്തോളം നിലനിൽക്കും.

15നിങ്ങൾ, Vijayan Nanappan Vijayan, Siji Nair, മറ്റ് 12 പേരും എന്നിവ

2 അഭിപ്രായങ്ങള്‍

1 പങ്കിടൽ

ലൈക്ക്

അഭിപ്രായം

പങ്കിടുക

അപ്രമാദിത്വം (5-4-2020)

ശാസ്ത്രവും സാങ്കേതിക വിദ്യയും സാമ്രാജ്യ ശക്തിയും സമ്പത്തും പ്രതാപവും അധികാരവും പ്രശസ്തിയും ഭൗതിക നേട്ടങ്ങളും കമ്പോള മത്സരങ്ങളും ഒക്കെ നിഷ്പ്രഭമായി നിൽക്കുന്ന അവസരത്തിൽ ഒരദൃശ്യ ശക്തി പറയുന്നു, മനുഷ്യാ നിന്റെ അപ്രമാദിത്വം ഒരു മിഥ്യയാണ്‌, നീ നിസ്സാരനും നിസ്സഹായനും ആണ് - ഈ സത്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനും അംഗീകരിയ്ക്കാനും നീ തയാറാണെങ്കിൽ നിന്റെ രക്ഷക്കായി ഞാനെപ്പോഴും നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും.

Spoilers (1-4-2020)

There is absolutely no doubt that the main spoilers of Indian economy are India’s top business groups who resort to delinquent borrowing and then the segments who conceal their income for evading payment of what is due to the government. The country should adopt very harsh measures against these two vicious elements, as otherwise there is no hope for the future.

The Grand Transition

The world is heading for a transition. This is indeed a transition phase for the entire world in the true sense of the term. There has to be a solid cause for any significant transition to happen. That is a universal law. The present situation is the cause for the transition in the offing.

Is not this phase an occasion for humanity to introspect? Is not this phase meant to cleanse mankind of all kinds of negativity like hatred, animosity, ego, selfishness? Is not this an eye opener for human civilisation to relinquish the hitherto trodden path and change track? Is not this time the harbinger of virtuousness, of selflessness, of compassion? Is not the world going to become a better place, post the present calamity?

These are not mere conjectures. They are really going to materialise. This phase shall pass and a new world order shall emerge.

Referendum

The maturing of Indian democracy with the slow but sure strengthening of representative institutions, the separation of powers, and increased participation in elections is a triumph for the people. But there are questions about the depth of our democratic consciousness.

1. How much say do Indian citizens have in influencing important legislations that have a strong bearing on their lives?
2. Is it merely enough for citizens to elect and thrust responsibility upon parliamentary representatives to make choices for them?
3. Can there be other devices to supplement the functioning of Indian democracy to make it more accountable, participatory and deliberative?

In the current context,  one is compelled to think of the system of referendum (plebiscite) in practice in a few countries. Referendums are instruments of direct democracy where citizens get to directly vote on specific and important issues rather than their representatives making a choice on their behalf on those issues. Referendum is a pre-legislation process. Instances of two recent famous references are Britain's Brexit referendum and the Colombian government's FARC referendum.

If there are provisions in Indian democratic system,  which enable public voting on certain legislations  before they are enacted,  it could go a long way in not just sensitising the public towards important laws but also as a means of getting popular approval for them,  apart from avoiding any post legislation aftermath as is being witnessed now.

Suffocating Delhi

India’s capital city Delhi becoming a suffocating gas chamber and the basic necessity of life, i.e., oxygen or broadly pure air, becoming a precious commodity for Delhites is indeed a grave situation and perhaps a domestic issue deserving the highest priority. That the progress of civilization should take mankind to a state where the authorities are compelled to declare a health emergency is indeed baffling. Air Quality Index (AQI) of Delhi stands at 430 at the time of writing this note, against the satisfactory level of upto 100 and above 300 being considered as severely polluted.

Ever increasing motor vehicle emissions, drift / mist emissions from the wet cooling towers, agricultural stubble burning, particularly by the neighbouring States of Punjab and Haryana, burning of heavy metal rich fire-crackers, wood-burning fires, fires on agricultural land, exhaust from diesel generators, Badarpur Thermal Power Station, (a coal-fired power plant), dust from construction sites, burning garbage, illegal industrial activities, fast disappearing tree population have all contributed their share in the present plight of Delhi.

The air quality in Delhi, according to a WHO survey of 1600 world cities, is the worst of any major city in the world. Air pollution in India is estimated to kill 1.5 million people every year; it is the fifth largest killer in India. In Delhi, poor quality air irreversibly damages the lungs of 2.2 million or 50 percent of all children. Breathlessness, chest constriction, irritation in eyes, asthma, allergy have become very common among the residents of our capital city as per media reports.

Delhi should be an eye opener for entire India with more cites lining up to join the tribe of Delhi. Entire India must be hoping that the issue is tackled on a war footing. The present juncture warrants an approach of striking at the roots from the powers that be. Among the several steps that could be implemented, the authorities should strategise for the public resorting to more of public transport system and lesser dependence on own vehicles, making five day working day mandatory for all offices across sectors to reduce the daily commuting of travelers, planting more and more trees for acting as a shield from dust, more incentivisation for purchasing and using electric vehicles, disincentivisation for using petrol and diesel vehicles, encouragement of CNG run vehicles, banning of all sorts of crackers, allowing burning of agricultural wastes only in desolate areas, resorting to the use of incinerators wherever possible, imposing strict controls on generation of dust from construction sites, encouraging car pooling, particularly among office goers, companies switching over to the use of electric buses for transportation of their employees, more employers providing electricity powered transport to their employees, doing frequent vaccum cleaning of streets, doing water sprinkling on more and more roads etc.

We should be concerned about not only the present population, but also the future generations. Such is the gravity of the issue, which is likely to engulf more cities in India in the short run. Media reports indicate that Delhi government is seized of the issue harnessing all resources at their disposal. *Out of genuine concern, a host of humble suggestions including a few short term and a few long term strategies has been sent to Arvind Kejriwal, Delhi CM for his consideration.*

Delhi’s situation is really worrisome.

India‘s Financial Landscape Poised for a Major Upward Surge

Finance Minister Nirmala Sitharaman’s announcements on September 20 are expected to give a major boost to the  spirits of corporate India and to reinvigorate the manufacturing sector hat has been going through a difficult phase of late. The new package  announced is part of a slew of measures that would act as a powerful force for the speedier movement of the  country's economic engine.

The reduction of the corporate tax to 22 per cent from 30 per cent and 15 per cent corporate tax for new manufacturing companies registering before October 1 has boosted India’s corporate sentiments, which were hit by sagging economic growth.

Reducing the corporate tax rate to 22 per cent is a big bang reform. It allows Indian companies to compete with lower tax domains like the US and other Asian countries. Lowering the tax rate for new units virtually means rolling out a red carpet that would ensure higher foreign investment over the medium term.

Banking, FMCG, consumer durables and auto companies are the major sectors that are expected to immediately benefit from the cut in tax are. Apart from boosting demand, India stands poised to suddenly become attractive for the manufacturing sector with a lower corporate tax rate for new manufacturing companies in India. This is all the more relevant in times when the world is in the phase of trade wars.

With the kind of corporate tax rate cuts announced, India has become a competitive market in the region, with rates similar to those prevailing in the ASEAN countries.

Additional measures have been announced to stabilise the flow of funds to the capital markets by not applying the enhanced rate of surcharge on capital gains arising from sale of equity shares and units of equity funds. This major positive step is expected to make India an even more attractive destination for funds flow to draw greater attention from foreign institutional investors.

Another worthwhile announcement is the decision to allow CSR funds to be used for supporting incubators set up by central and state governments and supporting universities, autonomous institutions, besides research bodies that are publicly funded. This clearly indicates that the government wishes to promote public-private partnership in scientific research and development and make India move up the innovation ladder.

The Finance Minister’s new package is a strong signal for the government’s commitment to economic growth and will support legitimate tax abiding companies.

ഫല പ്രാപ്തി

ഇന്ത്യൻ പൗരന്മാർക്ക് ഭരണഘടന അനുവദിക്കുന്ന അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിപ്പെടുന്നുണ്ടെന്നുറപ്പു വരുത്തുക എന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ 1993 ൽ  ദൽഹി ആസ്ഥാനമായി ദേശീയ മനുഷ്യാവകാശ കമ്മീഷൻ എന്ന സംഘടനയും പിന്നാലെ സംസ്ഥാന തലസ്ഥാനങ്ങളിൽ സംസ്ഥാന മനുഷ്യാവകാശ കമ്മീഷനും രൂപീകൃതമായി. മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനവുമായി ഇവയുടെ മുൻപിൽ എത്തുന്ന പരാതികൾക്ക് പുറമേ സ്വമേധയാ അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഇടപെട്ട് പരിഹാരം കണ്ടുപിടിക്കാനും ഈ സംഘടനയ്ക്കുത്തരവാദിത്വമുണ്ട്. 1993 ലെ മനുഷ്യാവകാശസംരക്ഷണ നിയമത്തിൽ ഇതേക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായി പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഭരണഘടന അനുശാസിക്കുന്ന പ്രകാരം വ്യക്തിയുടെ ജീവൻ, സുരക്ഷതത്വം,  സ്വാതന്ത്ര്യം, സമത്വം, അന്തസ്സ്  എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അവകാശങ്ങളെയാണ് മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ എന്ന് ഈ നിയമത്തിൽ നിർവചിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഈ സംഘടനക്ക് വളരെ വിപുലമായ ഭരണനിർവഹണ സംവിധാനങ്ങളാണുള്ളത്.

ദേശീയ ശ്രദ്ധ നേടിയ കൊച്ചി മരടിലെ നാനൂറോളം ഫ്ളാറ്റുകളുടെ കാര്യത്തിൽ പ്രസക്തമായ ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. നിയമങ്ങൾ അക്ഷരം പ്രതി പാലിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നുള്ള  കാര്യത്തിൽ ആർക്കും സംശയമുണ്ടാകാൻ വഴിയില്ല.  നിയമത്തോടുള്ള ബഹുമാനമാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആണിക്കല്ല്. അതുപോലെ തന്നെ പ്രാധാന്യമേറിയ രണ്ടു വിഷയങ്ങളാണ്  നിയമ ലംഘനങ്ങൾ ആരുനടത്തിയാലും അത് ചെയ്തവർക്കും, അതിനു കൂട്ടുനിന്നവർക്കും, അതുവഴി ഗുണഭോക്താക്കളായവർക്കും ശിക്ഷ ലഭിക്കേണ്ടതാണെന്നും അതിനിരയാകുന്നവർക്കുണ്ടാകുന്ന എല്ലാവിധ കഷ്ട നഷ്ടങ്ങളും നികത്തപ്പെടേണ്ടതാണെന്നുമുള്ള കാര്യങ്ങൾ. ഈ പറഞ്ഞ മൂന്നു കാര്യങ്ങളും നിയമലംഘനത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകങ്ങളാണെന്ന് നിയമനടത്തിപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുന്ന ആർക്കും മനസ്സിലാകും.  എന്നിരിക്കെ, മരട് ഫ്‌ളാറ്റുകളുടെ കാര്യത്തിൽ ഇവയിലേതൊക്കെ ബന്ധപ്പെട്ടവരുടെ ശ്രദ്ധാവിഷയങ്ങളായി എന്നത് വളരെയധികം പ്രസക്തമായ ഒരു കാര്യം തന്നെയാണ്.

ദേശീയമനുഷ്യാവകാശ  കമ്മീഷൻ   തങ്ങളുടെ ഇടപെടൽ വഴി ഇമ്മാതിരി സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഒരു ചാലകശക്തിയായി പ്രവർത്തിക്കണമെന്നുള്ളതാണ് 1993 ലെ മനുഷ്യാവകാശസംരക്ഷണ നിയമം ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. പക്ഷെ....

Crime and Punishment

This refers to ET reports (Jun 11) on Katwa verdict. It is common knowledge that one of the objectives of sentencing a person guilty of a crime under law is to ensure that the punishment is sufficient to deter the guilty person and others from committing the same crime. Punishments imposed on individual offenders are meant not only for preventing that particular offender from committing further crimes but also for giving a clear and strong message to others that certain offences will be punished. This deterrent effect of court sentences is expected to reduce the probability and / or level of offending in society.

Thus the punishment has two different applications - the certainty of punishment and the severity of punishment. The public knowledge that a particular crime will certainly be punished and as to how severe the punishment is for a particular crime may influence the behaviour of the society. Punishments are designed to change behaviour in the future rather than simply provide retribution or punishment for current or past behaviour.

The above are more or less universally accepted principles. However, some of the recent court verdicts, including the one on Katwa incident involving the barbaric abduction and murder of an eight year old girl child, leave an apprehension whether the punishment is severe enough to have the expected deterrent impact on the society. It is a fact that the crime rate of any country is inversely proportional to the rigour of its punishment system.